อยู่ที่นี่ได้เกือบ 4 เดือนล่ะ ผ่านมาพอสมควร ทั้งที่ดีและแย่ แต่อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่าชีวิตไม่ง่ายอย่างที่คิด ตั้งแต่แรก เริ่มโทษคนอื่นว่าทำอย่างโง้น อย่างงี้ แล้วสุดท้ายมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้น สิ่งที่คิดได้ตอนนี้คือ ตัวเอง ... ตัวเราเอง คิดไปแล้วมีความสุขรึเปล่า ทำให้ยิ้มได้หรือไม่ เราทำไปผลกระทบกลับมาคืออะไร เราวางตัวยังไง ทุกอย่างเกิดจากตัวเราเองทั้งนั้น ไม่มีผลใดที่เกิดขึ้นโดยไม่มีเหตุ เหตุนั้นคือสิ่งที่เกิดจากการกระทำ การกระทำเกิดจากความรู้สึก ความรู้สึกเกิดจากความคิด ความคิดบ่งบอกถึงจิตสำนึก นั่นแหละคือสิ่งที่เราเป็น จึงมีคำพูดที่ว่า สิ่งที่เราทำ คือสิ่งที่เราเป็น ไม่ม่ใครมาบังคับให้เราทำอย่าโน้น อย่างนี้ได้ ยกเว้นเรายอมเอง... มีท้อจนอยากจะกลับบ้าน มีลำบากจนอยากจะถอย มีเหงาจนอยากร้องไห้ มีเศร้าจนเสียใจ มีความทุกข์มากมายแต่ทำให้รู้ว่ายังมีความสุข ความเหงาทำให้เราถึงความสำคัญของเพื่อน ความเศร้าทำให้รู้ว่าฟ้าหลังฝน มักจะแดดออกเสมอ ความท้อถอยทำให้เราต้องลุกขึ้นมาใหม่ หลังจากนนี้จะยิ้มแย้มทุกวัน ขอบขอบคุณทุกสิ่ง ขอบขอบคุณทุกอย่าง ขอขอบคุณทุกๆคนที่แค่คิดก็ทำให้เรามีความสุข ขอขอบคุณพ่อและแม่ที่ทำให้เราเกิดขึ้นมา ขอขอบคุณเจี๊ยบที่อยู่ข้างๆตลอด ขอขอบคุณญาติ พี่น้องที่สนับสนุนการเดินทางครั้งนี้ ขอขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่คอยให้กำลังใจและไม่ลืมกัน ขอขอบคุณความหวังที่ทำให้เดินหน้าต่อ ขอขอบคุณอากาศที่ร้อนและหนาวที่ทำให้เรารู้ว่าเรายังมีชีวิต ขอขอบคุณความเจ็บปวดที่ทำให้เราเติบโด ขอขอบคุณความโดดเดี่ยวที่ให้เรารู้ว่าการที่เราคิดถึงใครหลายๆคน ทำให้เรายิ้มได้ ขอขอบคุณรอยยิ้มที่ทำให้รู้สึกดี ... และสุดท้ายขอขอบคุณทุกอย่างที่ทำให้เรามีวันนี้และวันต่อๆไป