เมื่อความรู้สึกนึกคิดของคนเราแพร่ขยายออก จะมองเห็นสิ่งที่ปกติระเลยออกมาได้ แต่หากคนเรารู้สึกสิ้นหวังแล้ว ความคิดความอ่านก็จะหดแคบลงทำให้ความสามารถในการนึกคิดลดหายลงไปด้วย ถึงอย่างนั้นก็ไม่สามารถทำอะไรได้เช่นกัน  คนเราในยามสิ้นหวังจะช่วยอะไรตัวเองได้ แต่หากมีคนช่วยมันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
  ปัญหามันอยู่ตรงนี้ละ เมื่อคนเราสิ้นหวังจะหาใครช่วยได้ จะมีใครมองเห็นความมีตัวตนของคนที่สิ้นหวังนั้น การมีตัวตนดำรงอยู่ของคนเรายิ่งแปลกประหลาด บ้างคนมีความเป็นตัวตนมีอย่างเด่นชัด บางคนเลือนลาง แต่ความมีตัวตนทั้งสองแบบก็สามารถสะท้อนถึงความสิ้นหวังได้ เนื่องจากมีคนที่มีความเป็นตัวตนทั้งสองแบบอยู่
  ไม่ได้ต้องการคำปลอดโยน ไม่ได้ต้องการกำลังใจ ไม่ได้ต้องการความสงสารเห็นใจ แค่มานั้งอยู่ข้างๆก็พอแล้ว